آنها حرام است حتى كمترين كلمه ناراحت كننده را هم ، مانند [ افّ ] در مقابل آنها نگوئيد ، يعنى حريم پدر و مادر ، همانند تنهء درخت تنومند است كه حيات و زندگى همه بوته‌ها ، ساقه‌ها ، شاخه‌ها ، برگها و . . . به آن مربوط است و هركدام از آنها اگر قطع شوند به زودى پژمرده و نابود مىگردند ، و لذا در اسلام مىگويد ، حقوق آنها به زنده بودنشان اختصاص ندارد ، بلكه بعد از مردن هم بايد مورد توجه فرزندانشان واقع شوند و حريمشان را محترم بشمارند ، زيرا ادامه حيات هر نسل به بزرگداشت نياكان و والدينشان ، نيازمند است ، چون بدينوسيله رابطه‌هاى معنوى در ميان آنان تقويت مىشود و موجب طول عمر فرزندان مىگردد . اين از جهت دنيويست و در قيامت هم رضايت آنها سرنوشت بسيار خوبى را نصيب فرزندان مىكند . در اين جا از دعاى حضرت الهام بگيريم كه مىفرمايد : . . . وَ الْهِمْنى عِلْمَ ما يَجِبُ لَهُما عَلَىَّ الْهامَاً . . . خدايا آگاهى لازم را در مورد آنها بر من الهام كن ، و تمامى معلومات را دربارهء پدر و مادر در اختيارم بگذار ، و سپس به آنچه مرا آموختى و يا الهام كردى به كارم گير ، تا به معلومات دريافتى عمل نمائيم ، و توفيق درك بيشتر را برايم مرحمت فرما تا چيزى از آموخته‌هايت را از دست ندهم و وجودم از انجام دادنش احساس سنگينى ننمايد . از همين كلمات نورانى ، جايگاه بسيار بلند پدر و مادر مشخص مىگردد كه ادراك انسانى قادر نيست اين حقيقت را به خوبى دريافت كند و لذا حضرت دست به دامن خدا مىشود كه آگاهىهاى لازم را به دلم بيافكن و مرا در ارتباط با ارزش پدر و مادرم بيدارتر فرما ، تا بتوانم با توفيق و عنايتت ، از عهدهء وظائفم برآيم ، و اين بهترين و منطقىترين شيوهء برخورد با ازرش‌هاست و آيا انسان بودن هم همين را تقاضا نمىكند ؟ پدر و مادرى كه بهترين زمان عمر و زيباترين لحظه‌هاى زندگيشان